آمل خبر(آمل نیوز)- زهرا فلاح/ هنوز صدای رفت‌وآمدها در خانه شهید «نظام دست‌گشاده» قطع نشده است؛ خانه‌ای در دهکلا (سراج‌محله) دابودشت آمل که امروز به جای چشم‌انتظاری برای بازگشت پسر، میزبان کسانی است که برای تبریک و تسلیت آمده‌اند.
عکس شهید دست گشاده حالا بیشتر از همیشه در خانه دیده می‌شود؛ جوانی که مادرش می‌گوید برای رسیدن به جایگاهی که امروز نامش را با عنوان «شهید» صدا می‌زنند، سختی کم نکشید.
از روزهای مدرسه تا مسیرهای روستا و شهر، مادر قدم‌به‌قدم کنار پسرش بود و حالا باید نبودنش را در همان خانه‌ای باور کند که سال‌ها صدای آمدوشد او در آن پیچیده بود.
صبح امروز، گشت انتظامی پاسگاه نوکجو فرماندهی انتظامی شهرستان بمپور در محور بمپور ـ ایرانشهر هدف حمله تروریست‌های مسلح قرار گرفت.
مأموران انتظامی در حال گشت‌زنی و تأمین امنیت مردم بودند که هدف تیراندازی قرار گرفتند و در این حمله، «گروهبان یکم نظام دست‌گشاده» از آمل و «استوار دوم امیرحسین قاسمی» از ساری به شهادت رسیدند و یکی دیگر از کارکنان انتظامی مجروح شد.
خبر شهادت نظام دست‌گشاده، مسئولان و عوامل انتظامی آمل را به دهکلا کشاند؛ اما پشت در خانه، این بار خبری از دیدار معمول یک مأمور با خانواده نبود. مهمانان آمده بودند تا به خانواده‌ای تسلیت بگویند که هنوز داغ رفتن پسر برایشان تازه است.
مادر شهید وقتی از پسرش حرف می‌زند، از سال‌هایی می‌گوید که برای تحصیل او سختی کشید. روزهایی که امیرحسین برای رفتن به مدرسه و ادامه تحصیل، گاهی مسیر روستا تا شهر را با پای پیاده طی می‌کرد. او می‌گوید تمام این سختی‌ها را تحمل کرد تا پسرش آینده‌ای برای خودش بسازد؛ اما امروز همان پسری که برای ساختن آینده‌اش تلاش کرده بود، در قاب عکس خانه مانده است.
مادر از اخلاق پسرش هم می‌گوید؛ از مهربانی‌ای که به گفته او فقط در خانه دیده نمی‌شد و اهالی محل نیز او را به همین ویژگی می‌شناختند. می‌گوید امیرحسین اهل عبادت بود، نماز را جدی می‌گرفت و انجام واجبات دینی برایش اهمیت داشت.
اما در میان حرف‌های مادر، یک جمله بیش از همه سنگینی می‌کند؛ جمله‌ای که پسر بارها پیش از این به او گفته بود: «مادر، اگر من شهید شدم ناراحت نشو و صبر داشته باش.»
آن روز شاید مادر فقط می‌شنید و شاید نمی‌خواست معنای واقعی این جمله را تصور کند؛ امروز اما همان چند کلمه تبدیل به یکی از آخرین یادگارهای پسرش شده است. پسری که به گفته خانواده، آرزوی شهادت داشت و سرانجام در مسیر خدمت و تأمین امنیت مردم به این آرزو رسید.
پدر شهید نیز با وجود داغ سنگین فرزند، از رضایت در برابر تقدیر الهی می‌گوید و تأکید می‌کند: «خدا را هزاران مرتبه شکر می‌کنم که فرزندم به آرزوی دیرینه‌اش رسید و به سعادت شهادت نائل شد.»
خانه حالا آرام‌تر از همیشه است؛ اما جای خالی فرزند شهیدشان را نمی‌توان با سکوت پر کرد.
مادر مانده است و خاطرات پسری که روزی مسیر روستا تا شهر را برای درس خواندن پیاده می‌رفت و بعدها لباس خدمت پوشید؛ پسری که پیش از رفتن، از مادرش خواسته بود اگر روزی برنگشت، صبر کند.
امروز خبر فرزندش آمده است؛ نه با لباس خدمت و خستگی یک مأموریت، بلکه در قاب عکس و با عنوانی که مادر سال‌ها پیش از آن، تنها در حد یک آرزو درباره‌اش شنیده بود: «شهید.»
