خداکند این بار بگویند: “علیرضا پیدا شد”

آمل خبر(آمل نیوز)- قربانعلی مسافر/دریا آرام بود ولی برای مادری که 7 ماه چشم‌انتظار مانده بود آرامش آب معنایی نداشت، آرام و قرارش در ناوشکن جماران بوده در کنارک پهلو گرفته، همان ناوی که ماه‌ها قبل پیکر فرزندش «علیرضا» را در دل آب جا گذاشت.

مادر روبه‌روی خلیج همیشه فارس ایستاد، به آب نگاه می کرد و با بغض سنگین در سینه به پسرش گفت: “علیرضا؛ ۴۰ سال تمام حرف‌های مرا گوش دادی و حتی یک بار روی حرفم حرفی نیاوردی، این بار هم باید خودت را به من نشان بدهی، من دست خالی به آمل برنمی‌گردم. باید برای همسر و فرزندت نشانی از تو ببرم”.

این ها روایت دلتنگی است از پدر و مادر “شهید علیرضا رمضانی” فرمانده ناوشکن جماران که در نخستین روزهای اسفند سال گذشته در حمله وحشیانه آمریکایی- اسرائیلی به آب های نیلگون کشورمان رفت و دل به دریا زد.

7 ماه از روزی گذشت که “علیرضا” رفت و دیگر برنگشت. نه پیکری آمد و نه نشانی برای زیارت و آرامش روح و روان ولی چشم های منتظر پدر، مادر، همسر و خانواده نگران برای همیشه چشم به در است و چشم‌انتظار یک نشانی کوچک از فرزندی بی نشان.

یک تکه از ناو و چند مشت شن کف دریا را به ما بدهید

ابراهیم رمضانی پدر شهید “علیرضا رمضانی” فرمانده ناوشکن جماران ماه هاست با نام فرزندش زندگی می‌کند، و از او برای مان می گوید؛ فرزندی که در نخستین روزهای جنگ رمضان پرپر شده و پیکر مطهرش هیچ‌گاه به خانواده بازنگشت، روزهای زیادی گذشت ولی برای خانواده رمضانی زمان در همان روز متوقف ماند، روزی که علیرضا رفت.

پدر شهید سر صحبت را با بغض در گلو باز می کند: یک ماه است که با آغاز عملیات تفحص ناوشکن جماران خانواده شهدا امیدوار شدند شاید پس از ماه‌ها نشانی از فرزندان شان پیدا شود، پدر شهید “محمدرضا میر” از کردکوی استان گلستان پیشنهاد داد سرعت تفحص باید بیشتر شود، تجهیزات و امکانات بیشتری برای عملیات غواصی در اختیار گروه تفحص قرار گیرد زیرا ناوشکنی در کنارک پهلو گرفته که رازهای زیادی از آن روزهای سخت را در دل خود دارد.

پس از پیشنهاد خانواده شهید میر، به همراه همسر و دخترم راهی کنارک شدیم، سفری که برای مان یک سفر نبود بلکه بازگشت به نقطه‌ای بود که ماه ها منتظرش بودیم.

پس از 2 هزار و 400 کیلومتر مسیر طولانی، با رسیدن به کنارک به سراغ ناو جماران “قتلگاه علیرضا” رفتیم و جایی را زیارت کردیم که سراغ از جگرگوشه ام دارد، البته راویان و حاضران صحنه از ناوشکن برای مان گفتند و از اینکه آخرین لحظات سرنشینان ناو بدون هیچ هشدار و تهدید فرصت تخلیه و نجات جان خود را نداشتند.

خودت را به من نشان بده

ناو را از نزدیک دیدیم و نقاطی که موشک اسرائیل به آن اصابت کرد، یک پس از زیارت قتلگاه فرزندم از مسؤولان کنارک داشتم و گفتم: فرزندم جاویدالاثر است، اگر می‌شود یک قطعه از ناو جماران را به من بدهید تا در زمان تشییع، در کنار یادگاری‌ها و لباس فرزندم در تابوتش قرار دهم، می‌خواهم وقتی او را تشییع می‌کنیم یک تکه از جایی که فرزندم در آن به شهادت رسیده همراهش باشد.

مادر شهید هم درخواست دیگری داشت و از فرمانده غواصان خواست چند مشت ماسه و شن از کف دریای محل اصابت ناو برایش بیاورند، شاید ذراتی از پیکر علیرضا در همانجا مانده باشد البته این درددل غواصان تیم تفحص را کامل به هم ریخته بود.

از رشادت و شجاعت فرزندم برای غواصان می گفتم، تعریف کردم: فرزندم همانند اکثر مردم شمال کشور ماهیگیری را دوست داشت و در همه مأموریت ها برای همرزمانش ماهی کباب می کرد، این صحبتم باعث تلنگر در ذهن غواص عملیات تفحص شد، غواصی که در تفحص اولیه ناو جماران با رفتن به اعماق دریا حلقه ای نظرش را جلب کرده بود، دوباره به آب زد و قول داد هرچه در توان دارد کم نگذارد.

این نشانه بر روی یکی از قسمت های ناو به گل نشسته باعث شد تا با رفتن به کابین ها و دسترسی به کشوهای آن دست به کار بزرگی بزند و وسایل شخصی و لباس هایی  را به خشکی بیاورد که لباس فرم و مدارک “علیرضا جان” بود.

مادر شهید هم در محل شهادت فرزندش به دریا اشاره کرد و گفت: “علیرضا؛ ۴۰ سال تمام حرف‌های مرا گوش دادی و حتی یک بار روی حرفم حرفی نیاوردی، این بار هم باید خودت را به من نشان بدهی، من دست خالی به آمل برنمی‌گردم، باید برای همسر و فرزندت نشانی از تو ببرم”.

14 هزار صلوات برای یک نشانی از فرزند

البته همسرم پس از حرکت از آمل به سمت کنارک نذر کرد که 14 هزار صلوات نذر سلامتی آقا امام زمان(عج) باشد تا در این سفر یک نشانه ای از فرزند شهیدم به ما برسد.

عملیات تفحص همچنان ادامه دارد، فعلا لباس و وسایل شخصی فرزندم پیدا شد و تفحص برای جستجوی پیکر در حال انجام است، گروه تفحص تصمیم دارند ناو جماران را به هشت قسمت تقسیم کنند تا جستجوها با دقت و سرعت بیشتر انجام شود.

خداکند این بار بگویند: “علیرضا پیدا شد”

لباس علیرضا از دل آب بیرون آمد، لباسی که نشانی است از پسری که تن اش خاک وطن شد و سند مظلومیت فرزندان ایران، اما هنوز یک جای خالی بزرگ باقی مانده است؛ “پیکر علیرضا”.

خانواده رمضانی این بار چشم به اعماق دریایی دوختند که شاید غواص اش بار دیگر از آب بالا بیایند، این‌بار نه با لباس و وسایل شخصی، بلکه با خبری که یک مادر برای شنیدنش لحظه‌شماری می‌کند: “علیرضا پیدا شد”.